Menu

"Γιατί Είμαι Vegan" - Walter Bond (μαρτυρία πρώην εργαζόμενου σε σφαγείο)



Walter Bond.

9/1/2010
Το χειμώνα του 1995, όταν ήμουν 19 χρονών, εργαζόμουν στην εταιρεία Dakota Mechanical. Χτίζαμε σφαγεία κυρίως στην Αϊόβα. Η πολιτεία της Αϊόβα είναι ο μεγαλύτερος παραγωγός χοιρινού κρέατος στη χώρα. Την περίοδο που εργαζόμουν σε αυτήν την απαίσια επιχείρηση, υπήρχαν 27 σφαγεία μόνο για γουρούνια. Βοήθησα στην κατασκευή του εργοστασίου IBP, στο Logansport της Ιντιάνα. Ήταν μια εντελώς νέα μονάδα.

Δεν είδα ποτέ να δολοφονείται ζώο στους 9 και πλέον μήνες που δούλευα στο Logansport, αλλά δεν ήταν δύσκολο για εμένα να καταλάβω τι κάνουν αυτά τα μηχανήματα, όταν είναι σε λειτουργία. Στην αρχή, ήμουν χειριστής ενός περονοφόρου οχήματος αλλά στη συνέχεια, εργάστηκα ως μαθητευόμενος υδραυλικός. Μετά το πέρας των εργασιών, σταματήσαμε να δουλεύουμε για τρεις μήνες.

Όμως, σύντομα με κάλεσαν για την επόμενη δουλειά. Αυτή που θα άλλαζε για πάντα τη ζωή μου. Ήταν μια μικρότερη δουλειά. Επρόκειτο να χτίσουμε μια προέκταση του ορόφου ενός σφαγείου στο εργοστάσιο IBP, στην πόλη Perry της Αϊόβα. Σε αυτό το υπό πλήρη λειτουργία σφαγείο, είδα τους πιο φρικτούς φόνους, που θα μπορούσε κανείς να δει. Επειδή ήταν παλιά εγκατάσταση, μας καλούσαν διαρκώς για να κάνουμε συντήρηση σε όλη τη μονάδα. Από το μαντρί μέχρι το σφαγείο, κατά τη διάρκεια των 5 μηνών, ήμουν συνένοχος και συνεργός σε όλα.

Όταν ξεκίνησα, οι μυρωδιές, το θέαμα και οι ήχοι ήταν καταθλιπτικοί. Έλεγα συνέχεια στον εαυτό μου «Αυτό είναι το φαγητό σου, μην αηδιάζεις». Μέσα σε 6 έως 8 εβδομάδες ένιωσα ψυχικά νεκρός. Για 12 ώρες, μερικές φορές 15, δούλευα μέσα στο αίμα.

Όπως τις 3 ημέρες που δούλευα στις υδραυλικές εγκαταστάσεις, έχοντας γδαρμένα γουρούνια να με κοιτάζουν.


Ή όπως την περίοδο που έπρεπε να χειρίζομαι το περονοφόρο ακριβώς δίπλα από σωρούς «ελαττωματικών» γουρουνιών, που ήταν «ακατάλληλα για ανθρώπινη κατανάλωση». Για τον ένα ή τον άλλο λόγο τα είχαν στοιβάξει και τα είχαν αφήσει εκτεθειμένα στο κρύο μέχρι να πεθάνουν. Από όλες τις φρικαλεότητες που έχω βιώσει, αυτός ο σωρός νεκρών ζώων στοιχειώνει ακόμα τη ψυχή μου. 

Στη συνέχεια, ήρθε η μέρα που άλλαξε τη ζωή μου. Μαζεύαμε τα εργαλεία μας και καθαρίζαμε, όταν ένα γουρούνι που είχε υποστεί ηλεκτροσόκ και είχε κρεμαστεί ανάποδα για να αιμορραγήσει μέχρι θανάτου ξύπνησε, άρχισε να έχει σπασμούς και έπεσε από το τσιγκέλι. Άρχισε να τρέχει προς το μέρος μου και των υπολοίπων εργατών. Τρεις εργαζόμενοι του IBP άρχισαν να το κυνηγούν. Ένας με ένα μεταλλικό σωλήνα και δύο με ρόπαλα του μπέιζμπολ. Άρχισαν να χτυπούν το γουρούνι μέχρι θανάτου. Γύρισα το κεφάλι μου για να μη βλέπω, όπως νόμιζα ότι θα έκανε οποιοσδήποτε… αλλά έκανα λάθος. Όπως αποδείχθηκε, ήμουν πρόσωπο με πρόσωπο με τους συναδέλφους μου. Καθώς άκουγα τις κραυγές του ζώου μόλις 30 μέτρα πίσω μου, είδα τους συναδέλφους μου να πανηγυρίζουν και να ζητωκραυγάζουν, να εκστασιάζονται κάθε φορά που ακουγόταν ένας γδούπος, να γελούν και να γιορτάζουν με το βίαιο θάνατο ενός αισθανόμενου όντος.

Εκείνη τη νύχτα στο δωμάτιο του ξενοδοχείου μου, έτρεχαν συνέχεια οι εικόνες αυτές στο μυαλό μου. Αηδίασα με τον εαυτό μου. Αηδίασα με την ανθρωπότητα. Σταμάτησα να τρώω κρέας. Λίγες μέρες αργότερα, ο εργοδότης μου με πλησίασε και με ρώτησε αν χρειάζομαι να μου δανείσει χρήματα. Είπα, «Οχι, γιατί ρωτάτε;» Είπε ότι είχε παρατηρήσει πως έτρωγα μόνο φυστικοβούτυρο και μαρμελάδα και νόμιζε ότι δεν είχα χρήματα. Του είπα ότι δεν ήμουν άφραγκος και πως απλά σταμάτησα να τρώω κρέας. Άρχισε να με κοροϊδεύει και να με αποκαλεί «άνθρωπο των σπηλαίων». Παραιτήθηκα επί τόπου...

Γύρισα σπίτι μου και ξεκίνησα να διαβάζω για τα δικαιώματα των ζώων. Έγινα βίγκαν και άρχισα να συμμετέχω ενεργά σε μια τοπική συλλογικότητα. Για χρόνια, συζητούσα με ανθρώπους. Δούλεψα σε καταφύγια ζώων και έσωζα ζώα, όποτε μπορούσα.

Δεν αισθάνθηκα ποτέ πως ό,τι έχω κάνει ή θα κάνω για λογαριασμό της μητέρας Γης και των ζώων της είναι αρκετά. Οι μηχανές που κατασκεύασα το 1996, εξακολουθούν να δολοφονούν, ακόμα και τώρα που γράφω. Αισθάνομαι ένοχος και ντρέπομαι γι’ αυτό. Αλλά, αυτό επίσης με κάνει και πιο δυνατό. Τίποτα δε θα με κάνει να ξεχάσω τα δεινά του εκτροφείου ζώων αποκαλούμενης ελεύθερης βοσκής, η οποία είναι εξίσου άρρωστη, λάθος, περιττή και αδικαιολόγητη.

Σε όλες τις επιχειρήσεις που εκμεταλλεύονται τα ζώα, ο κύκλος της κακοποίησης θα κλείσει με τον θύτη (άνθρωπο) να γίνεται θύμα της δικής του αλαζονείας. Για παράδειγμα, ο παππούς μου ήταν εκτροφέας γουρουνιών και δεν τον γνώρισα ποτέ. Πέθανε τη χρονιά που γεννήθηκα, αφού η αμμωνία από τις ακαθαρσίες των γουρουνιών κατέστρεψε τους πνεύμονές του. Οι ίδιες ακαθαρσίες από γειτονικά εκτροφεία γουρουνιών, στη δεκαετία του ‘70 δηλητηρίασαν τα υπόγεια ύδατα, επιτρέποντας σε υψηλά επίπεδα ραδίου να μολύνουν το πόσιμο νερό. Ακόμα και σήμερα, σε ορισμένες περιοχές του Midwest, θα πρέπει να υπογράψεις υπεύθυνη δήλωση πως γνωρίζεις ότι το πόσιμο νερό είναι επικίνδυνο για την υγεία σου και πως δεν έχεις πρόβλημα με αυτό, για να σε συνδέσουν στο δίκτυο ύδρευσης.

Το είπα και πριν, αλλά αξίζει να το επαναλάβω. Αυτές οι βιομηχανίες θανάτου είναι τρομοκράτες για τα ζώα και τη Γη. Όχι εκείνοι που αγωνίζονται εναντίον τους.

Τα μπλουζ του σφαγείου. 
(Γιατί είμαι vegan - μέρος 2ο)

1/6/2011
Τα γουρούνια έχουν αλλοιωθεί γενετικά για τόσο καιρό, που δε γνωρίζουμε πλέον πολλά από τα φυσικά χαρακτηριστικά τους. Γνωρίζουμε πως στη φύση κανένα γουρούνι δεν είναι ροζ. Αυτή είναι μια γενετική τροποποίηση γιατί στους ανθρώπους αρέσει το «ανοιχτόχρωμο χοιρινό». Γνωρίζουμε, επίσης, πως κανένα γουρούνι στο φυσικό του περιβάλλον δε φτάνει τις 800 λίβρες, το οποίο είναι ένα γελοίο παχύσαρκο μέγεθος. Πολλές φορές, όταν δούλευα στην IBP (Iowa Beef Producers- Παραγωγοί βοδινού κρέατος Αϊόβα- που είναι ο μεγαλύτερος παραγωγός «χοιρινού» στα μεσοδυτικά και είμαι αρκετά σίγουρος και του έθνους), έβλεπα γουρούνια, που είναι τόσο αφύσικα υπέρβαρα, ώστε ένα ή το σύνολο των άκρων τους συνθλίβονταν από το βάρος τους

Σε αυτό μου το δοκίμιο, σκοπεύω να μεταβώ πίσω σε αυτήν την αίθουσα της φρίκης για να αναφέρω λεπτομερέστερα τα βάσανα των σκεπτόμενων, συναισθανόμενων και αισθανόμενων όντων, που γνωρίζουμε ως γουρούνια και υποφέρουν στα χέρια σπισιστών και καταπιεστών ανθρώπων.

Νωρίς το πρωί, ξεκινάν να φθάνουν μισογεμισμένα φορτία των καταδικασμένων γουρουνιών στο σφαγείο. Είναι πακεταρισμένα με «τις κωλότρυπες στους αγκώνες», όπως αναφέρουν τόσο περιεκτικά οι οδηγοί. Τουλάχιστον 3 γουρούνια σε κάθε φορτηγό θα κριθούν «ακατάλληλα για ανθρώπινη κατανάλωση», συνήθως λόγω των τεράστιων αποστημάτων στα πίσω πόδια τους. Αυτό συμβαίνει γιατί σε κάθε νταλίκα, πάντα μερικά γουρούνια κολλάνε με τα οπίσθια τους στη σχάρα της τρύπας απ’ όπου διέρχεται ο αέρας. Όταν αυτό συμβαίνει, τους δημιουργούνται (στα οπίσθια) φρικιαστικές φουσκάλες, εξαιτίας μίας 30ωρης μετακίνησης σε αυτήν την κατάσταση. Φανταστείτε να κάθεστε σε ένα σχολικό λεωφορείο χωρίς παντελόνια και ένα τρίφτη τυριού για κάθισμα. 

Κατά την άφιξη, ένας επόπτης της IBP επιθεωρεί τα γουρούνια. Κάθε γουρούνι που δε μπορεί να «χρησιμοποιηθεί» καθόλου, πετάγεται έξω με την δυνατότητα να πεθάνει είτε από την έκθεση στο κρύο είτε από την πείνα. Δεν είναι ασυνήθιστο να βλέπεις τους οδηγούς ή τους επόπτες της IBP να μαχαιρώνουν τα γουρούνια με σουγιάδες στα πίσω πόδια, για να σκάσουν τα αποστήματα και να συνεχίζουν τη δουλειά τους σαν να μην έγινε τίποτα. Τα γουρούνια στη συνέχεια, φιλτράρονται από την πίσω μεριά της νταλίκας μέχρι τους διαδρόμους της μάντρας. Αυτή είναι μια πολύ προσωρινή περιοχή κράτησης, όπου τα γουρούνια περιμένουν να σκοτωθούν. Στην αντίθετη πλευρά από την αποβάθρα της νταλίκας, είναι ο «βλαστός». Όλα τα γουρούνια εξαναγκάζονται να μπουν σε αυτήν την ενιαία διαδρομή θανάτου φτιαγμένη από ατσάλινους σωλήνες. Με το που μπουν μέσα στο «βλαστό», βρίσκονται σε πορεία θανάτου, καθώς δε μπορούν να γυρίσουν πίσω και εξαιτίας της σταθερής ροής των καταδικασμένων αδελφών τους, που εξαναγκάζονται να μπουν από πίσω τους, δε μπορούν να σταματήσουν. Τα γουρούνια έχουν τη γνωστική ικανότητα ενός 5χρονου παιδιού. Είναι πολύ έξυπνα και αντιλαμβάνονται πολύ καλά τι συμβαίνει. Τρέμουν από το φόβο, ενώ μερικά είναι τόσο φοβισμένα, που χάνουν τον έλεγχο των σωματικών τους λειτουργιών. Άλλα λιποθυμούν και σπρώχνονται με τις κοιλιές τους στο θάνατο. Σε κάθε περίπτωση, δεν υπάρχει καμία διακοπή.

Η επόμενη φρίκη είναι ανυπόστατη. Στην κορυφή του «βλαστού», υπάρχει μια απότομη ράμπα 45 μοιρών, στην κορυφή της οποίας υπάρχει ένα ηλεκτρισμένο μπουλόνι, που σπρώχνει έξω και τραντάζει τα γουρούνια στο κεφάλι για να χάσουν τις αισθήσεις τους. Έπειτα, προσγειώνονται στο έδαφος αναίσθητα ή ξύπνια και παραλυμένα στον ιμάντα του μεταφορέα. Εκεί συναντάνε το «αυτοκόλλητο». Το «αυτοκόλλητο» κάνει τη δουλειά του μαχαιρώματος των γουρουνιών στο λαιμό και της αγκίστρωσης των πίσω ποδιών τους, έτσι ώστε να αιμορραγούν μέχρι θανάτου, ενώ κρέμονται ανάποδα. Στο εργοστάσιο της IBP στο Πέρρυ της Αϊόβα, οι εργαζόμενοι στο «αυτοκόλλητο» φοράνε μάσκες του χόκεϊ, ώστε αν κάποιο γουρούνι ανακτήσει τις αισθήσεις του προσωρινά και τους κλωτσήσει στο πρόσωπο, να μπορούν να προστατευτούν. Μπορείτε να φανταστείτε να είστε κρεμασμένοι ανάποδα από έναν τρελό με μια μάσκα του χόκεϊ και να έχετε το λαιμό σας κομμένο! Τόσα πολλά για την ευήμερη «ανθρωπιστική σας σφαγή»! Πολύ γρήγορα ξυπνάνε, αναβλύζοντας αίμα από το λαιμό τους, ενώ ταξιδεύουν ανάποδα σε ένα διάδρομο παγωμένου αίματος. Το πάτωμα από κάτω τους έχει μια κλίση γωνίας 45 μοιρών, έτσι ώστε ένα μεγάλο μέρος του αίματος να καταλήγει στις δεξαμενές αίματος, ένα επίπεδο κάτω από τον «όροφο των φόνων», σε ένα τμήμα που ονομάζεται «διαχωρισμός».


Με το που ξυπνήσουν, αρχίζουν να κλωτσάνε και πανικοβάλλονται. Αυτό είναι καλό, σύμφωνα με τα πρότυπα της βιομηχανίας, διότι επιταχύνει την εξωτερική αιμορραγία. Στην κορυφή αυτού του πλαισιωμένου (σχήματος «Α») αγκιστρωμένου οδηγού, η αργή βόλτα έχει τελειώσει. Γλιστράνε κατά μήκος του καναλιού της αγκίστρωσης πολύ γρήγορα, περίπου 35 πόδια καθοδικά και 40 πόδια σε μήκος. Εξαιτίας αυτής της ολίσθησης σε οξεία γωνία, περίπου ένα στα εκατό γουρούνια θα πέσει απ’ το αγκίστρι του και θα καταλήξει κάτω στο πάτωμα. Εκεί θα μείνουν βουτηγμένα στο αίμα, που βρέχει κάτω από το «διάδρομο ολίσθησης» παραπάνω. Σε κάθε στροφή που αλλάζει, η γραμμή σταματάει τόσο ώστε να υπέρ-ψεκαστεί η «ζελατίνα» στα «πεσμένα γουρούνια» και να τα αγκιστρώσει πίσω για την «παραγωγή» στον «όροφο των φόνων».
Ενδεχομένως, από την ώρα που θα φθάσουν σε αυτό το σημείο να είναι νεκρά, αλλά αυτό δε συμβαίνει πάντοτε. Το πρώτο μηχάνημα είναι ο «κρούστης». Αυτή η μηχανή μοιάζει με τους κυλίνδρους ενός πλυντηρίου αυτοκινήτων, μόνο που οι κύλινδροι αυτοί έχουν παχιά σχοινιά από νάιλον, με κόμπους στις άκρες. Αυτή η μηχανή βγάζει την τρίχα από τα γουρούνια. Το επόμενο μηχάνημα είναι το «πλυντήριο». Αυτό το μηχάνημα είναι μια μεγάλη και ζεματιστή μπανιέρα/λεκάνη. Αυτή η μηχανή παίρνει τα υπολειπόμενα μαλλιά, από αυτά που δεν κατάφερε να βγάλει ο «κρούστης» και μαλακώνει το δέρμα για «αποσυναρμολόγηση». Από αυτό το σημείο, τα πάντα λειτουργούν με «ρυθμούς σπασίματος λαιμών». (Ένας όρος που επινοήθηκε από τον κλάδο των σφαγείων, σε σχέση με την ταχύτητα με την οποία τα σκοτώνουν στον «όροφο των φόνων».) Τα κεφάλια και οι οπλές τους κόβονται. Η σάρκα αποφλοιώνεται, αλατίζεται και στοιβάζεται σε παλέτες, για να σταλθεί σε μια εγκατάσταση βυρσοδεψίας. Οι νευρώσεις πριονίζονται και σπάζονται και τα σπλάχνα πετιούνται σε δίσκους ανοξείδωτου χάλυβα και ταξιδεύουν κατά μήκος ενός ιμάντα μεταφοράς, για να ενσωματωθούν με τις δεξαμενές του αίματος, τα κλουβιά των οστών και άλλα δοχεία απορριμμάτων. 

Κάθε σφαγείο έχει ένα τμήμα ή μερικές φορές ξεχωριστή εγκατάσταση στον ίδιο χώρο που χρησιμοποιείται για το «διαχωρισμό». Μία ακριβέστερη περιγραφή θα μπορούσε να είναι ως «μάντρα του θανάτου». Δεξαμενές αίματος, κάδοι οστών, 40 γαλόνια βαρέλια από μάτια κ.α. , ο κλάδος των σφαγείων βρίσκεται σε συνεργασία με πάρα πολλούς παραγωγούς τροφίμων, για να κρύψει τα σκουπίδια των θανάτων τους σε διάφορα τρόφιμα. Πολλά ψωμιά μαζικής παραγωγής έχουν σκόνη από οστά στο μείγμα τους. Οι ζελατίνες και το λαρδί ενσωματώνονται σχεδόν σε όλα τα μικρά κέικ και τα εμπορικά σήματα ελαστικών αυτοκινήτων και φορτηγών. Το αίμα χρησιμοποιείται για πυτιά, ένα συγκολλητικό και παράδοξο συστατικό για το τυρί. (Vegetarians, συγνώμη αλλά το τυρί σας δεν είναι χορτοφαγικό. Είναι ένας συνδυασμός γαλουχίας και αίματος.) Και όλο και συνεχίζεται.

Πρέπει να ειπωθεί πως ο «διαχωρισμός» είναι ένα τόσο αηδιαστικό και άθλιο χάλι, που λίγοι μπορούν να το αντέξουν. Κάποτε έπρεπε να κάνω μια εργασία συγκόλλησης σε μια δεξαμενή αίματος και οι μυρωδιές ήταν τόσο έντονες, ώστε τις τέσσερις ώρες, που χρειάστηκαν για να ολοκληρωθεί το έργο, τις πέρασα κάνοντας εμετό σε έναν κουβά, διασκεδάζοντας τους υπόλοιπους εργαζόμενους. Μακάρι να μπορούσα να περιγράψω ακριβέστερα το κακό και την παραφροσύνη ενός εργοστασίου IBP. Αλλά, δε μπορώ. Οι λέξεις και τα βίντεο, απλά, λένε μια μικρή αλήθεια της βρωμιάς και της μιζέριας. Δε μπορώ να περιγράψω τις μυρωδιές, τις κραυγές ή τον τρόμο, που αυτά τα ζώα βιώνουν. Έτσι, συχνά οι ακτιβιστές για τα δικαιώματα των ζώων θα κολλήσουν σε μια λεπτομέρεια ή ένα μέρος της διαδικασίας των φόνων, αλλά σας λέω πως είναι αρρωστημένο και λάθος από την αρχή μέχρι το τέλος! Θα πω αυτό, επίσης, πως δεν είναι εκ προθέσεως σκληρό. Αυτός είναι ο τρόπος που πρέπει να γίνει, ώστε να τραφούν πολλά εκατομμύρια ανθρώπων και πολλά δισεκατομμύρια ζώων. Σε αυτούς τους ανθρώπους, που σκοτώνουν ζώα όλην την ώρα και όσο πιο γρήγορα τεχνολογικά δυνατόν γίνεται, είναι παράλογο να τους ζητήσεις ταυτόχρονα τη φροντίδα γι’ αυτά. Όχι! Η απάντηση βρίσκεται στο να γίνουμε VEGAN και να καταστρέψουμε αυτά τα στρατόπεδα του θανάτου, να τα ισοπεδώσουμε ολοσχερώς σαν να ήταν το Άουσβιτς ή το Νταχάου! Γιατί αυτό ακριβώς είναι, στρατόπεδα συγκέντρωσης στην εκατοστή!

Αλλά, πριν με πάει μακριά ο θυμός μου, ας επιστρέψουμε στο σφαγείο, ώστε να εξηγήσω, επίσης, την ανθρώπινη καταπίεση. Οι εργαζόμενοι στους γρύλους, αυτοί που ασχολιούνται με όλο το πηχτό αίμα, τη βρωμιά και τον κίνδυνο είναι γνωστοί και ως «λευκοκαπελάδες». (Στην IBP, η θέση σου στην ιεραρχία φοριέται στο κεφάλι σου με το χρώμα του σκληρού καπέλου σου, που υποδηλώνει το βαθμό σου). Οι λευκοκαπελάδες ήταν όλοι Αφρικανοί μετανάστες, εκτός από τα πληρώματα καθαρισμού που ήταν Λατίνοι μετανάστες. Οι λευκοκαπελάδες δούλευαν στον «όροφο των φόνων», διαχωρίζοντας και στοιβάζοντας τα στοιβαγμένα δέρματα. Πληρώνονται στο πραγματικά ελάχιστο και δεν υπάρχει κανένα απολύτως περιθώριο παρέκκλισης του μισθού (προς τα πάνω). Δουλεύουν 12 ώρες βάρδια με ένα 20λεπτο γεύμα και δύο 10λεπτα διαλείμματα. Απειλούνται διαρκώς με γραπτές προειδοποιήσεις για την παραμικρή απόκλιση από τους κανόνες ή την επιβράδυνση της παραγωγής. Τρείς γραπτές προειδοποιήσεις μέσα σε ένα εξάμηνο και απολύονται, ωθούνται προς μετανάστευση και απελαύνονται. Περίπου 1 στους 5 λευκοκαπελάδες έχει χάσει το δάχτυλο του ή μέρος αυτού από τη δουλειά σε εξευτελιστικά ξέφρενους ρυθμούς, πάνω από ψαλίδια και πριόνια πεπιεσμένου αέρα.

Οι επόπτες των λευκοκαπελάδων είναι οι «κιτρινοκαπελάδες». Υπάρχουν τρείς κιτρινοκαπελάδες σε κάθε περιοχή της εγκατάστασης, με εξαίρεση τον «όροφο των φόνων» που έχει πέντε. Κάθε κιτρινοκαπελάς που γνώρισα ποτέ μου ήταν ένας εξαιρετικά θυμωμένος 30άρης- 40άρης, του οποίου η κύρια εργασία απ’ ότι φαίνεται ήταν να γελοιοποιήσει και να φοβίσει τους λευκοκαπελάδες. Εγώ ήμουν «κυανοκαπελάς» που σήμαινε πως ήμουν εργαζόμενος κατασκευής για έναν ανεξάρτητο εργολάβο, δεν έπρεπε να συγχέομαι με τους άντρες συντήρησης της IBP που φορούσαν «κόκκινα καπέλα». Είχα πλήρη ελευθερία μετακίνησης στην εγκατάσταση και μου ήταν επιτρεπτό να βρίσκομαι οπουδήποτε, οποιαδήποτε στιγμή. Αυτού του είδους η ελευθερία εξόργιζε τους κιτρινοκαπελάδες. Περισσότερες από μία φορές χρειάστηκε να εξηγήσω ότι η εργασία μου «δεν ήταν δουλειά τους» και να μείνουν έξω από το δρόμο μου. 

Τα αφεντικά των κιτρινοκαπελάκηδων είναι οι πρασινοκαπελάκηδες. Οι πρασινοκαπελάκηδες είναι σπάνια παρόντες στον όροφο και βρίσκονται μόνο εάν είναι παρόντες οι άνθρωποι του USDA (Τμήμα Γεωργίας Ηνωμένων Πολιτειών) ή έχει σταματήσει η παραγωγή για οποιονδήποτε λόγο. Οι άνθρωποι του USDA είναι γνωστοί ως «λευκοπαλτάδες» ονομασία που οφείλεται στις λευκές μπλούζες εργασίας τους. Οι άνθρωποι λοιπόν του USDA έχουν πραγματική εξουσία. Μπορούν να κλείσουν μία εγκατάσταση χωρίς ειδοποίηση, ανά πάσα στιγμή και για οποιαδήποτε χρονικό διάστημα. Για το λόγο αυτό, είναι όλοι νευρικοί όταν οι λευκοπαλτάδες είναι παρόντες. Αλλά, όπως είπα, η ζήτηση για το κρέας είναι τεράστια. Το μερίδιο των προμηθευτών δε μπορεί να καλυφθεί, αν μία εγκατάσταση κλείσει ακόμα και για 24 ώρες. 

Ο καθένας που εργάζεται σε ένα σφαγείο, βλέπει τόσες πολλές παραβιάσεις των κανόνων υγιεινής μονάχα μέσα σε μια μέρα που δε θα μπορούσε να τις μετρήσει όλες, αν είχε προσπαθήσει. Οι λευκοπαλτάδες το γνωρίζουν αυτό, οπότε ο τρόπος που δουλεύει μια επιχείρηση δεν αποτελεί έκπληξη. Στην ουσία, δεν υπάρχουν αιφνιδιαστικές επισκέψεις. Τρείς μέρες πριν να έρθει ένας επόπτης του USDA, το σφαγείο έχει ειδοποιηθεί. Την ημέρα της επιθεώρησης γίνεται ένας μαζικός καθαρισμός του εργοστασίου. Οι λευκοπαλτάδες περπατάνε από το ένα άκρο του εργοστασίου στο άλλο με τη μούρη τους χωμένη σε ένα πρόχειρο, ενώ πλευρίζονται και από τις 2 πλευρές από τους πρασινοκαπελάκηδες. Η γραμμή παραγωγής των θανάτων προσωρινά επιβραδύνεται όσο είναι μέσα στο κτίριο. Η όλη επιθεώρηση διαρκεί περίπου μισή ώρα. Πριν ακόμη οι άνθρωποι του USDA φύγουν από το πάρκινγκ, γυρνάμε σε «ρυθμούς σπασίματος λαιμών» και βρώμικο πηχτό αίμα.

Αρκετό καιρό μετά αφού έφυγα από εκείνην τη φρικτή εγκατάσταση στο Πέρρυ της Αιόβα και έγινα vegan, αναρωτήθηκα γιατί εμείς ως «πολιτισμένη» κοινωνία επιτρέπουμε να συμβαίνει αυτό το πράγμα; Γιατί εγώ προσωπικά δεν είχα παρέμβει, όταν είχα βρει την ευκαιρία; Γιατί μου είχε πάρει αρκετά χρόνια μαρτυρίας αυτής της θηριωδίας, ώστε να αρχίσω να μιλάω σοβαρά γι’ αυτήν και να την πολεμάω; Η απάντηση σε όλα μου αυτά τα ερωτήματα είναι μία λέξη: Σπισισμός. Εμείς, ως ανθρωπότητα, αισθανόμαστε πως είμαστε εγγενώς καλύτεροι και πιο σημαντικοί από όλες τις άλλες μορφές ζωής μαζί. Έτσι, πιστεύουμε πλήρως πάνω σε αυτό το δόγμα, ακόμα και κάποιοι που είναι vegan και ακτιβιστές για τα δικαιώματα των ζώων, το υποστηρίζουν πλήρως με το δικό τους σπισισμό. Διότι αν είχαμε την πραγματική συναίσθηση της άσχημης σφυρηλάτησης που δέχονται τα ζώα, που οι άνθρωποι αποκαλούν «τρόφιμα», το κίνημα για την απελευθέρωσή τους θα ήταν πολύ πιο αχόρταγο και μαχητικό απ’ ότι είναι τώρα. Αντί της παρηγοριάς μεταξύ μας του πόσο «αισθανόμαστε τον πόνο τους» (που δεν τον αισθανόμαστε) ή στο να καταρρέουμε κάθε φορά που βλέπουμε ή σκεφτόμαστε την κατάσταση τους (το οποίο βοηθάει ένα καταδικασμένο ζώο τόσο περίπου όσο και η πλήρης απάθεια), θα έπρεπε εκ των προτέρων να κάνουμε κάτι γι’ αυτό.

Η σωστή απάντηση στο κακό δεν είναι ο φόβος. Η σωστή απάντηση στη φαυλότητα δεν είναι η ανικανότητα. Η σωστή απάντηση στην αναισθησία δεν είναι το να κλαις ανεξέλεγκτα. Η σωστή απάντηση στο κακό, τη φαυλότητα και την αναισθησία είναι η οργή, η σύγκρουση και η δράση! Πρέπει να κοιτάξουμε βαθιά μέσα στον εαυτό μας και να είμαστε ειλικρινείς για το πόσο πιο έντονα θα αισθανόμασταν εναντίον αυτών των φρικαλεοτήτων και παρανοϊκότήτων, αν αυτά συνέβαιναν σε ανθρώπους, και να γεφυρώσουμε αυτό το κενό στο «δικό μας σπισισμό». Για την ημέρα που θα πάψουμε να κλαίμε όλη την ώρα για τα ζώα! Και θα αρχίσουμε να παλεύουμε όλη την ώρα για αυτά! Η μητέρα Γη και τα έθνη των Ζώων χρειάζονται από εμάς να είμαστε αποτελεσματικοί και όχι προσβεβλημένοι. Η αλήθεια είναι ότι εμείς, οι αυτοανακηρυγμένοι υπερασπιστές των ζώων, έχουμε μεγαλύτερη γνώση γι’ αυτές τις φρικαλεότητες. Επίσης, πιθανόν είναι να έχουμε και μεγαλύτερη ευαισθησία γι’ αυτά τα θέματα. Και εγώ ισχυρίζομαι, επομένως, ότι έχουμε και μεγαλύτερη ευθύνη, ώστε να κάνουμε κάτι γι’ αυτό. Το να έχεις μεγαλύτερη γνώση για ένα έγκλημα και να μην κάνεις τίποτα γι’ αυτό, είναι από μόνο του ένα έγκλημα. Λέγεται συνενοχή.

Ορίστε κάποια γνώση. Ο αριθμός των Ζώων που πεθαίνουν κάθε χρόνο για τη γούνα, την ψυχαγωγία και τη ζωοτομία παγκοσμίως είναι ο ίδιος αριθμός με τον αριθμό των νεκρών ζώων στην Αμερικάνικη βιομηχανία συσκευασίας κρέατος μέσα σε μία μέρα! Πάνω από το μισό του φρέσκου πόσιμου νερού χρησιμοποιείται για την κτηνοτροφία! Ο νούμερο ένα παράγοντας ρύπανσης του νερού μας είναι οι απορροές, γνωστές επίσης και ως σκατά από εκτρεφόμενα ζώα. Ο νούμερο ένα ένοχος της αποψίλωσης των δασών και του εκτοπισμού των αυτοχθόνων είναι η βιομηχανία του κρέατος! Αλλά, απλά γνωρίζοντας αυτά τα πράγματα, δε θα τα αλλάξεις κιόλας. Όπως και το να ξέρεις μια συνταγή, δε σημαίνει ότι θα φας. 


Ήρθε η ώρα να απελευθερώσετε, 
να εκπαιδεύσετε και να ταράξετε.
Απελευθέρωση των Ζώων, όποιο κι αν είναι το κόστος!





Άρθρο από Antispe ,  Support Walter  και Support Walter Part II.

Πρόταση Για Vegan Χριστουγεννιάτικο Τραπέζι από τον Jamie Oliver.

Vegan ρολά μανιταριών


Χρόνος προετοιμασίας: 1 ώρα και 20’
Βαθμός δυσκολίας: πανεύκολο!

Υλικά:

• 1 κρεμμύδι
• 2 κλωναράκια σέλινο
• ελαιόλαδο
• 500 γρ. μανιτάρια chestnut
• 2 σκελίδες σκόρδο
• 1 κ.σ. μουστάρδα Dijon
• 100 ml λευκό κρασί
• Αλάτι
• Φρεσκοτριμμένο πιπέρι
• 80 γρ. τριμμένη φρυγανιά
• μισό ματσάκι μαϊντανό
• 2 κλαδάκια φρέκο θυμάρι
• 2 φύλλα σφολιάτας (vegan)
• Γάλα αμυγδάλου
• 2 κ.γ. σουσάμι


 

Εκτέλεση:

Προθερμαίνετε το φούρνο στους 200ºC. Σε ένα μεγάλο δίσκο ψησίματος τοποθετείτε φύλλο λαδόκολλας. 


Ξεφλουδίζετε και ψιλοκόβετε το κρεμμύδι, και μετά ψιλοκόβετε τα φύλλα του σέλινου. Θερμαίνετε μια κουταλιά ελαιόλαδο σε ένα τηγάνι σε μέτρια φωτιά, και έπειτα προσθέτετε τα κομμένα λαχανικά. Μαγειρεύετε για 10 με 15 λεπτά, ή μέχρι να πάρουν χρυσό χρώμα. Εν τω μεταξύ, ψιλοκόβετε τα μανιτάρια. 


Ξεφλουδίζετε και λιώνετε το σκόρδο, το ρίχνετε στο τηγάνι, και μετά προσθέτετε τα μανιτάρια. Μαγειρεύετε για 5 λεπτά ακόμα, ή μέχρι τα μανιτάρια να αρχίσουν να μαλακώνουν. Προσθέτετε τη μουστάρδα και το κρασί, νοστιμίζετε με αλάτι και πιπέρι, και μετά χαμηλώνετε τη φωτιά. Μαγειρεύετε για 5 με 10 λεπτά, ή μέχρι να πιεί τα υγρά. Αφήνετε στην άκρη το μίγμα να κρυώσει. 

Προσθέτετε το μίγμα με τα μανιτάρια, αφού κρυώσει, μαζί με την τριμμένη φρυγανιά σε ένα μεγάλο μπολ. Ψιλοκόβετε τα φύλλα του μαϊντανού και τα προσθέτετε στο μίγμα μαζί με τα φυλλαράκια από το θυμάρι. Ανακατεύετε καλά να ενωθούν, και μετά δοκιμάζετε και προσθέτετε αλάτι ή πιπέρι αν χρειάζεται. 

Κόβετε τα δύο φύλλα της σφολιάτας στη μέση της πιο μικρής πλευράς έτσι ώστε να έχετε τέσσερα μακρόστενα, ίσου μεγέθους κομμάτια. Βάζετε το ένα τέταρτο από το μίγμα των μανιταριών στη μέση κατά μήκος του ενός κομματιού δίνοντάς του με ένα κουτάλι στρογγυλό σχήμα όπως του λουκάνικου. 

Περνάτε με ένα πινέλο το γάλα αμυγδάλου στις άκρες της ζύμης, κι έπειτα διπλώνετε προσεκτικά τη μεγάλη πλευρά της πάνω από τη γέμιση. Πιέζετε τις άκρες να σφραγίσουν και μετά πιέζετε κατά μήκος με την άκρη ενός πιρουνιού να κλείσουν καλά. Επαναλαμβάνετε με τα υπόλοιπα υλικά ώσπου να έχετε τέσσερα ρολά, και μετά κόβετε κάθε ένα σε τέσσερα κομμάτια. 

Τοποθετείτε τα ρολά στο προετοιμασμένο ταψάκι, τα περνάτε με το πινέλο με γάλα αμυγδάλου και πασπαλίζετε με σουσάμι. Βάζετε σε προθερμασμένο φούρνο στην πιο χαμηλή θέση του το ταψί για 25 με 30 λεπτά, ή μέχρι να πάρουν χρυσό χρώμα, έπειτα σερβίρετε.

Διατροφικές πληροφορίες ανά μερίδα:


Θερμίδες 189kcal - Υδατάνθρακες 25.4γρ.
Σάκχαρα 1.3γρ. - Λίπος 11γρ.
Κορεσμένα 5γρ. - Πρωτεΐνη 3.7γρ.




          Vegan ψητό από καρπούς


Μερίδες: 4    
Χρόνος προετοιμασίας: 45’

Βαθμός δυσκολίας: όχι πολύ δύσκολο

Υλικά:
 
• 50 γρ. κουκουναρόσπορος, συν λίγα για το στόλισμα
• 50 γρ. λιναρόσπορο
• 100 γρ. πουρέ κάστανου χωρίς γλυκαντικό
• 50 γρ. παγωμένη μαργαρίνη σε κομματάκια
• 1 κ.γ. σιρόπι σφενδάμου
• αλεύρι χωρίς γλουτένη


Υλικά για την κρέμα με σπανάκι:
 
• 2 κ.σ. έλαιο κράμβης
• 300 γρ. μανιτάρια chestnut, κομμένα σε φέτες
• 260 γρ. φύλλα από σπανάκι baby ή κατεψυγμένο κομμένο σπανάκι
• 1 κ.γ. σπασμένο πιπέρι
• 1 ώριμο αβοκάντο
• 100 γρ. μεταξωτό τόφου
• 1 τσιμπιά τριμμένο μοσχοκάρυδο
• 1/4 γλυκοπατάτα
• ελαιόλαδο



Εκτέλεση:
 
Προθερμαίνετε το φούρνο στους 180ºC. Απλώνετε τους σπόρους και τους καρπούς σε ένα ταψάκι ψησίματος και ψήνετε στο φούρνο για 5-6 λεπτά. Τα μεταφέρετε σε ένα επεξεργαστή τροφίμων, μαζί με τον πουρέ κάστανου, τη μαργαρίνη και το σιρόπι σφενδάμου, και χτυπήστε μέχρι το μίγμα να δημιουργήσει μια μπάλα. Στην αρχή θα κολλάει, οπότε σταματάτε για να μαζεύετε τα τοιχώματα με μια σπάτουλα.

Βάζετε ένα φύλλο λαδόκολλας σε μια επιφάνεια εργασίας και βάζετε στο κέντρο το μίγμα. Μετά, με αρκετό αλεύρι χωρίς γλουτένη στα χέρια σας και έναν πλάστη, ανοίγετε τη ζύμη όσο πιο λεπτή μπορείτε (λιγότερο από 5 χιλιοστά).

Αν κάνετε ατομικές τάρτες, λαδώνετε και αλευρώνετε τέσσερις φόρμες τάρτας με αποσπώμενο πάτο 10 εκατοστών, και κόβετε τη ζύμη στο μέγεθός τους. Για μια μεγάλη τάρτα, απλώνετε τη ζύμη και την κόβετε στο μέγεθος μιας μεγάλης, ρηχής φόρμας ψησίματος, και μεταφέρετε εκεί τη ζύμη. Τρυπήστε με ένα πηρούνι όλη την επιφάνεια της ζύμης, καλύψτε τη με λαδόκολλα ψησίματος, γεμίστε από πάνω με φασόλια ή ρύζι για να μη φουσκώσει και ψήστε για 12 με 15 λεπτά. Αφήστε τη να κρυώσει σε ένα δίσκο, αφήνοντας ανοιχτή την πόρτα του φούρνου.  

Εν τω μεταξύ κάντε την επικάλυψη. Θερμαίνετε τη 1 κ.σ. από το έλαιο κράμβης σε ένα τηγάνι σε μέτρια θερμοκρασία, σωτάρετε τα μανιτάρια για 6 ε 8 λεπτά, μέχρι να χρυσίσουν. Βγάζετε από τη φωτιά και αφήνετε στην άκρη.

Στο ίδιο τηγάνι, θερμαίνετε το υπόλοιπο λάδι όπου μαραίνετε το σπανάκι (ή το ζεσταίνετε αν είναι κατεψυγμένο) μαζί με πιπέρι. Σε έναν επεξεργαστή τροφίμων μεταφέρετε το σπανάκι, το αβοκάντο καθαρισμένο, το τόφου, το μοσχοκάρυδο και το χυμό λεμονιού και χτυπάτε καλά μέχρι να γίνουν κρέμα.

Κόβετε σε λεπτές φέτες τη γλυκοπατάτα χρησιμοποιώντας ένα μαντολίνο ή αποφλοιωτή, δημιουργώντας έναν σωρό από τις φλοίδες. Ζεσταίνετε λίγο ελαιόλαδο σε ένα μικρό τηγάνι, τηγανίζετε της φλοίδες σε υψηλή θερμοκρασία, γυρίζοντάς τες περιοδικά, για 4-5 λεπτά, μέχρι να γίνουν τραγανές.

Ενώστε την τάρτα αλείφοντας ομοιόμορφα το μίγμα με το σπανάκι στην ψημένη βάση τάρτας αφού έχει κρυώσει. Προσθέστε στην κορυφή τα μανιτάρια, και διακοσμήστε με τα τσιπς γλυκοπατάτας και πασπαλισμένα καβουρντισμένα σποράκια από κουκουνάρι. Μπορείτε να το φάτε ζεστό ή σε θερμοκρασία δωματίου, με πατάτες και λαχανικά. 

Διατροφικές πληροφορίες ανά μερίδα: 


Θερμίδες 652kcal - Υδατάνθρακες 35.1γρ.
Σάκχαρα 10.8γρ. - Λίπος 47.2γρ.
Κορεσμένα 9.7γρ. - Πρωτεΐνη 13.8γρ. 



Vegan gravy 
(σάλτσα για το ψητό από καρπούς)


Χρόνος προετοιμασίας: 40'
Βαθμός δυσκολίας: πανεύκολο!

Υλικά:
 
• 2 κρεμμύδια
• 2 καρότα
• 2 κλωναράκια σέλινο
• ελαιόλαδο
• 2 φρέσκα φύλλα δάφνης
• 1 μεγάλο βλαστάρι φρέσκο θυμάρι
• 1 κ.σ. καστανή ζάχαρη
• 2 κ.σ. αλεύρι
• 1 κ.γ. Marmite ή 2 κ.γ. μίσο
• 1 κ.σ. πελτέ ντομάτας
• 2 κ.σ. ξύδι από κόκκινο κρασί
• 1 λίτρο ζωμό λαχανικών, κατά προτίμηση βιολογικό



Εκτέλεση: 

Ξεφλουδίζετε τα κρεμμύδια, και μετά κόβετε τα κόβετε καλά μαζί με τα καρότα και το σέλινο. Τα βάζετε σε ένα μεγάλο τηγάνι σε μέτρια φωτιά με λίγο ελαιόλαδο και τα μυρωδικά. Τηγανίζετε για περίπου 15 λεπτά, ή μέχρι να πάρουν χρυσό χρώμα.

Προσθέτετε τη ζάχαρη και συνεχίζετε να μαγειρεύετε για 5 λεπτά ακόμα, ή μέχρι να καραμελώσουν. Προσθέτετε το αλεύρι, μετά το Marmite, τον πελτέ και το ξύδι. Ρίχνετε μέσα τον κύβο, και φέρνετε το μίγμα σε βρασμό. Χαμηλώνετε τη φωτιά για να σιγοβράσει για 10 λεπτά, ή μέχρι να μειωθεί ο όγκος του και να δέσει. Το περνάτε μέσα από μία σίτα σε ένα μεγαλύτερο τηγάνι, χρησιμοποιώντας ένα κουτάλι για να πιέσετε καλά τα κομμάτια των λαχανικών που θα μείνουν και α βγάλουν όλα τα υπέροχα ζουμιά τους και τις μυρωδιές. Σερβίρετε με ψητό από καρπούς. 

Διατροφικές πληροφορίες ανά μερίδα (100ml):

Θερμίδες 42kcal - Υδατάνθρακες 7.7γρ.
Σάκχαρα 4.2γρ. - Λίπος 0.6γρ. 

Κορεσμένα 0.1γρ. - Πρωτεΐνη 1.7γρ.



Ολόκληρο ψητό κουνουπίδι


Μερίδες: 4-6    
Χρόνος προετοιμασίας: 1 ώρα και 15’   
Βαθμός δυσκολίας: πανεύκολο!

Υλικά:
 
• 4 σκελίδες σκόρδο
• 1 κ.γ. καπνιστή πάπρικα
• 1/2 ματσάκι φρέσκο θυμάρι
• Ελαιόλαδο
• Αλάτι
• φρεσκοτριμμένο πιπέρι
• ξύσμα και χυμός από ένα λεμόνι
• 1 μεγάλο κουνουπίδι, χωρίς τα εξωτερικά φύλλα
• 4 κ.σ dry sherry
• 1 κονσέρβα τοματάκια κονκασέ (400 γρ.)
• 40 γρ. φιλέ αμύγδαλο
• 1/2 ματσάκι φύλλα πλατύφυλλου βασιλικού
• Έξτρα παρθένο ελαιόλαδο



Εκτέλεση:
 
Προθερμαίνετε το φούρνο στους 180ºC.

Ξεφλουδίζετε το σκόρδο, και το βάζετε σε ένα γουδί με την πάπρικα και τα μισά φύλλα θυμαριού. Κοπανάτε καλά με το γουδοχέρι μέχρι να γίνουν πάστα, και μετά προσθέτετε 2 κουταλιές ελαιόλαδο και αλατοπιπερώνετε. Αφαιρέστε το ξύσμα από το λεμόνι σε ένα ξεχωριστό μπολ και αφήστε στην άκρη.

Βγάλτε τα εξωτερικά φύλλα από το κουνουπίδι. Κόψτε στο κάτω μέρος το κοτσάνι έτσι ώστε να γίνει μια ίσια βάση για να κάτσει όρθιο και μετά χαράξτε ένα σταυρό στη βάση του. Τρίψτε καλά πάνω στο κουνουπίδι την πάστα της πάπρικας, και μεταφέρτε το σε μία κατσαρόλα μεσαίου μεγέθους. Προσθέστε στην κατσαρόλα το sherry και το χυμό του λεμονιού στην κορυφή, και βάλτε τη σε προθερμασμένο φούρνο για περίπου 50 λεπτά, ή μέχρι να γίνει τρυφερό και να πάρει χρυσό χρώμα.

Βγάζετε το ταψί από το φούρνο, προσθέτετε τα τοματάκια, ανοίγοντάς τα ή κόβοντάς τα σε κομμάτια. Πασπαλίζετε με το ξύσμα του λεμονιού και μερικά φυλλαράκια από το υπόλοιπο θυμάρι. Επιστρέφετε την κατσαρόλα στο φούρνο για ακόμα 10 λεπτά, ή μέχρι το κουνουπίδι να πάρει ένα χρυσό χρώμα. 

Εν τω μεταξύ, βάζετε ένα τηγάνι μεσαίου μεγέθους σε μέτρια φωτιά. Προσθέτετε το φιλέ από τα αμύγδαλα και το καβουρντίζετε για 2 με 3 λεπτά, ή μέχρι να πάρει χρυσό χρώμα, και αφήνετε να κρυώσει. Όταν ετοιμαστεί, βγάζετε το τηγάνι από τη φωτιά και πασπαλίζετε με το φιλέ. Ξεδιαλέξτε τα φύλλα του μαϊντανού, χοντροκόψτε τα και προσθέστε τα στην κορυφή. Ρίξτε κι άλλο αγνό παρθένο ελαιόλαδο, έπειτα τεμαχίστε το και το σερβίρετε με πιλάφι και πράσινα λαχανικά στον ατμό, ή σαν ένα πιάτο ενός μεγάλου τραπεζιού.

Διατροφικές πληροφορίες ανά μερίδα: 

 
Θερμίδες 205kcal - Υδατάνθρακες 8γρ.
Σάκχαρα 5.6γρ. - Λίπος 14.7γρ.
Κορεσμένα 1.8γρ. - Πρωτεΐνη 6.6γρ.




Vegan brownies σοκολάτας


Χρόνος προετοιμασίας: 40’
Βαθμός δυσκολίας: πανεύκολο!

Υλικά:

• 5 κ.σ. ηλιέλαιο, συν λίγο για το άλειμμα
• 200 γρ. μαύρη σοκολάτα
• 170 γρ. αλεύρι που φουσκώνει μόνο του
• 3 γεμάτα κ.γ. κακάο σκόνη
• 180 γρ. ανεπεξέργαστη κατά προτίμηση άχνη ζάχαρη
• αλάτι
• 1 λοβό βανίλιας
• 230 ml γάλα σόγιας χωρίς γλυκαντικό
• 200 γρ πεκάν



Εκτέλεση:

Προθερμαίνετε το φούρνο στους 180ºC. Αλείφετε ένα τετράγωνο ταψάκι ψησίματος (περίπου 20 εκατοστών) με λίγο λάδι, και μετά στρώνετε λαδόκολλα.

Τοποθετήστε ένα μπολ που να αντέχει σε υψηλές θερμοκρασίες πάνω σε μια κατσαρόλα με νερό που βράζει, χωρίς ο πάτος του να αγγίζει το νερό. Σπάστε 150 γρ. της σοκολάτας μέσα στο μπολ και περιμένετε να λιώσουν, μετά αφήνετε στην άκρη να κρυώσει η σοκολάτα ελαφρώς.

Εν τω μεταξύ, κοσκινίστε το αλεύρι και το κακάο σε ένα μεγάλο μπολ, μετά ρίξτε τη ζάχαρη και μια τσιμπιά αλάτι. Σχίστε στα δύο το λοβό της βανίλιας κατά μήκος, βγάλτε τα σποράκια με ένα μαχαίρι και προσθέστε τα στο μπολ. Προσθέστε το λάδι, το γάλα σόγιας και τη λιωμένη σοκολάτα μέχρι το μίγμα να ομογενοποιηθεί.

Χοντροκόψτε την υπόλοιπη σοκολάτα και προσθέστε τη στο μίγμα μαζί με τα περισσότερα πεκάν, κρατώντας μερικά για να στολίσουν το brownie στο τέλος. Μεταφέρετε το μίγμα ομοιόμορφα στο ταψάκι που προετοιμάσατε αρχικά, ρίξτε στην κορυφή του τα υπόλοιπα πεκάν, και βάλτε το στον προθερμασμένο φούρνο για 20 με 25 λεπτά, ή μέχρι να έχει ψηθεί εξωτερικά, αλλά να παραμένει μαλακό στο κέντρο.

Αφήστε να κρυώσει για περίπου 5 λεπτά, το βγάζετε από το ταψί και το μεταφέρετε σε μια σχάρα για να κρυώσει λίγο ακόμα, και έπειτα το σερβίρετε χλιαρό με μια μπάλα παγωτό βανίλιας.

Διατροφικές πληροφορίες ανά μερίδα:

 
Θερμίδες 205kcal - Υδατάνθρακες 8γρ.
Σάκχαρα 5.6γρ. - Λίπος 14.7γρ.
Κορεσμένα 1.8γρ. - Πρωτεΐνη 6.6γρ.



Vegan Παγωτό Βανίλιας



Μερίδες: 4  
Χρόνος προετοιμασίας: 35’ (συν η κατάψυξη)
Βαθμός δυσκολίας: πανεύκολο!

Υλικά: 
  • 2 λοβοί βανίλιας
  • 1 κ.γ. πάστα λοβού βανίλιας
  • 1 κονσέρβα (400 γρ.) γάλα καρύδας ελαφρύ
  • 300 ml γάλα σόγιας χωρίς γλυκαντικό
  • 165 g σιρόπι αγαύης 

Εκτέλεση:

Κόβετε κατά μήκος τους λοβούς βανίλιας με ένα μαχαίρι, ξύνετε το εσωτερικό για να πάρετε τα σποράκια, έπειτα τα βάζετε σε ένα μεγάλο μπολ, χωρίς τους λοβούς. Προσθέτετε τα υπόλοιπα υλικά και ανακατεύετε καλά να ενοποιηθούν.
 

Μεταφέρετε το μίγμα σε μια παγωτομηχανή, το αφήνετε να αναδευτεί για 40 λεπτά, ή μέχρι να γίνει απαλό, μαζεύοντας τα τοιχώματα περιστασιακά με μια σπάτουλα. Κάνετε ένα τελευταίο ανακάτεμα, έπειτα μεταφέρετε το μίγμα σε ένα μεγάλο δοχείο. Αφήνετε στην κατάψυξη για περίπου 2 ώρες, ή ώσπου να σταθεροποιηθεί, έπειτα σερβίρετε.
 

Αν δεν έχετε παγωτομηχανή, μεταφέρετε το μίγμα σε ένα μεγάλο δοχείο και το βάζετε στην κατάψυξη. Αφήνετε να σταθεί για 3 με 4 ώρες, ανακατεύοντάς το καλά αν μισή ώρα περίπου. 

Διατροφικές πληροφορίες ανά μερίδα:

Θερμίδες 216kcal - Υδατάνθρακες 34.1γρ.
Σάκχαρα 28.4γρ. - Λίπος 8.2γρ. 
Κορεσμένα 6.4γρ. - Πρωτεΐνη 2.5γρ.


Μεταφρασμένο άρθρο από το Buzz Feed.
 

Αυτά Που Η Βιομηχανία Δέρματος Δε Θέλει Να Δείς.




Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν παραβλέπουν τη βαναυσότητα στα ζώα και υποφέρουν όταν βλέπουν εικόνες, βίντεο ή ακούν μόνο για το τι συμβαίνει στα ζώα. Ωστόσο, καθημερινά, οι άνθρωποι τρώνε κρέας. Τα ζώα υποφέρουν ασύλληπτα μεγέθη βίας καθώς ζουν ολόκληρη τη ζωή τους με βασανισμούς κι έπειτα θανατώνονται. Όλα κλαίνε, ουρλιάζουν, κλωτσάνε και παλεύουν για τη ζωή τους. Όλες οι ακρότητες που γίνονται στα ζώα είναι 100% μη-απαραίτητες.

Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης ξοδεύουν δισεκατομμύρια κάθε χρόνο με προσεκτικά κατασκευασμένες διαφημιστικές καμπάνιες ώστε να θεωρηθεί η βρώση των ζώων ως κάτι φυσικό, θρεπτικό και υγιεινό, και το να τα φοράμε ότι είναι ένα σύμβολο πλούτου, ποιότητας, σεξουαλικότητας, μόδας και πολυτέλειας. Εν τω μεταξύ η πραγματικότητα των κακομεταχειρίσεων κρατείται καλά κρυφά από τη θέα της κοινωνίας

Το ζωικό βασίλειο βρίσκεται εδώ για τους δικούς του σκοπούς, εκ των οποίων δεν είναι ο άνθρωπος να τα τρώει, να τα φοράει ή να τα χρησιμοποιεί με οποιοδήποτε τρόπο. Όλα συνδέονται, κάθε πλάσμα είναι συνδεδεμένο με το άλλο, όταν ένας υποφέρει κάθε πλάσμα υποφέρει. Η ανθρώπινη άγνοια δεν είναι η δική τους ευδαιμονία. 

Το δέρμα ΔΕΝ είναι ένα υπο-προϊόν της βιομηχανίας κρέατος και γαλακτοκομικών. Τα δέρματα των ζώων που γίνονται δέρμα για το εμπόριο είναι μια βιομηχανία 1,5 δισεκατομμυρίου δολαρίων, που άμεσα στηρίζει τη βιομηχανική εκτροφή και τα σφαγεία αποτελώντας το 25% των κερδών τους. Η βιομηχανία κρέατος και γαλακτοκομικών όχι μόνο χρηματοδοτείται αδρά από την κυβέρνηση, αλλά με την πτώση της κατανάλωσης κρέατος από το 1970, το κέρδος από την αγορά δέρματος είναι βασικό για την επιχείρησή τους. 

Μεταχείριση των Ζώων: 

Τα ζώα εκτρέφονται για τροφή και γδέρνονται για το δέρμα τους, αντιμετωπίζονται ως οικονομικές μονάδες, όχι ως αισθανόμενα πλάσματα που είναι και υποφέρουν από τη βάναυση μεταχείριση σε ολόκληρη τη ζωή τους. Εκτρέφονται εξαναγκαστικά σε συνωστισμένες, απαίσιες, βρώμικες και γεμάτες ασθένειες βιομηχανικές μονάδες όπου ζουν περιορισμένα και υφίστανται χτυπήματα, ηλεκτροσόκ, εξαναγκαστικές γονιμοποιήσεις, περνούν επίπονους ακρωτηριασμούς χωρίς αναισθητικό όπως στείρωση, αφαίρεση των κεράτων, καυτηριασμό, κόψιμο ή σπάσιμο των ουρών τους, αφαίρεση δοντιών, αφαίρεση των όρχεων, και βλαβερούς εμβολιασμούς με ορμόνες και αντιβιωτικά. Υποφέρουν όχι μόνο αυτούς τους σωματικούς πόνους αλλά επίσης ψυχολογικούς, αποσπώνται από τις μητέρες τους στη γέννηση και αναπτύσσουν νευρωτικές συμπεριφορές εξαιτίας του περιορισμού και των μαρτυρίων. 

Όταν μεταφέρονται στα σφαγεία τα μεταχειρίζονται σαν φορτία, με σουβλιές και τραβήγματα καθώς πολλά είναι παραμορφωμένα ή ανάπηρα από την κακομεταχείριση, την εγκατάλειψη και τον εγκλεισμό σε τεράστια συνωστισμένα φορτηγά όπου είναι εκτεθειμένα σε όλες τις ακραίες καιρικές συνθήκες κατά το δρόμο στο σφαγείο, πολλά πεθαίνουν από εξάντληση λόγω ζέστης το καλοκαίρι, ή φτάνουν ξεπαγιασμένα μέχρι θανάτου το χειμώνα

Στο σφαγείο τα ζώα κρεμιούνται ανάποδα με αλυσίδες από τους αστραγάλους τους ενώ τους σκίζουν το λαιμό ώστε να βγει το αίμα τους και ανοίγεται στη μέση η κοιλιά τους για να γδαρθεί και να διαμελιστεί ενώ έχουν ακόμα τις αισθήσεις τους μετά την ατελή τους αναισθητοποίηση. Τα γουρούνια ρίχνονται σε ζεματιστό νερό ώστε να τους φύγουν οι τρίχες από το δέρμα.

Ο στόχος στο γδάρσιμο των ζώων για να χρησιμοποιήσουν τη γούνα τους, όπως των τσιντσιλά, των μινκ, των αλεπούδων, είναι να το βγάλουν από το σώμα χωρίς να καταστρέψουν τη γούνα, επομένως οι μέθοδοι είναι μερικές από τις πιο βάρβαρες που περιλαμβάνουν την εφαρμογή ηλεκτροσόκ στο στόμα, τον πρωκτό ή τον κόλπο, ράπισμα στο κεφάλι, πνίξιμο με καλώδιο, αιμορραγία μέχρι θανάτου, ασφυξία, και βγάλσιμο του δέρματός τους ενώ το ζώο έχει ακόμα τις αισθήσεις του. Σε χώρες όπως η Κίνα, οι γάτες και οι σκύλοι που χρησιμοποιούνται συχνά κλέβονται, φυλάγονται σε υπόγεια και υφίστανται την ίδια μεταχείριση. Χρειάζονται 24 γάτες για να φτιάξουν ένα γούνινο παλτό. 

Επιπλέον τόνοι από περιττώματα, αίμα και εντόσθια απόβλητα μολύνουν τη γη, το νερό και τον αέρα που περιβάλει τα βιομηχανικά εκτροφεία και τα σφαγεία.

Στη φυσική διαδικασία αποσύνθεσης το δέρμα είναι το πρώτο στοιχείο που σαπίζει και αποσυντίθεται. Προκειμένου να μη συμβεί αυτό, το δέρμα πρέπει να επεξεργαστεί με τοξικά χημικά. Υπάρχουν 225 χημικά που χρησιμοποιούνται στη διαδικασία βυρσοδεψίας, πολλά από τα οποία είναι περισσότερο γνωστά για τη σχέση τους με τη βιομηχανία κηδειών. Αυτή η "μυρωδιά καινούριου δέρματος" είναι στην πραγματικότητα μια χημική αντίδραση μεταξύ του δέρματος, της φορμαλδεΰδης και αλάτων χρωμίου. Άλλα χημικά που χρησιμοποιούνται, για να αναφέρουμε μερικά, είναι ο μόλυβδος, το κυάνιο, το αρσενικό, τα αζωχρώματα, η ανιλίνη και οι χλωροφαινόλες. Αυτά τα χημικά κάνουν το δέρμα όχι πια μια οργανική ύλη, και γι' αυτό δεν αποσυντίθεται. Ιστορικοί ανακάλυψαν συντηρημένο δέρμα από το 5000 π.Χ.

Τα δέρματα περνούν από πολλές διεργασίες συμπεριλαμβανομένου του μουλιάσματος, την απομάκρυνσης της σάρκας, της βυρσοδεψίας, του στυψίματος, του στεγνώματος, του κοπανήματος, του καθαρίσματος, του γυαλίσματος, του κοψίματος και του φινιρίσματος. Πολλές από τις διεργασίες διεξάγονται σε μεγάλες βάσεις βυρσοδεψίας που παράγουν τόνους αποβλήτων να απορρέουν - εκτός από τα χημικά, μολύνουν επίσης οι πρωτεΐνες, οι τρίχες, το αλάτι, οι λάσπες, τα σουλφίδια και τα οξέα. 

Αυτά τα χημικά και τα απόβλητα μολύνουν το έδαφος, τον αέρα και το νερό. Δείγματα υπογείων υδάτων που συλλέχθηκαν κοντά σε βυρσοδεψία έδειξαν την ύπαρξη αρσενικού, χρωμίου, μολύβδου, ψευδαργύρου και φορμαλδεΰδης, που προκαλούν ασθένειες στους ανθρώπους που ζουν στις γύρω περιοχές όπως γαστροοισοφαγικές νόσους, άσθμα, μολύνσεις του δέρματος, ασθένειες των πνευμόνων, των νεφρών, καρκίνο των πνευμόνων, λευχαιμία, αναπτυξιακές ανωμαλίες και δηλητήριο στο μητρικό γάλα.

Οι εργάτες στα βυρσοδεψία υποφέρουν πάρα πολύ. Η έκθεση σε όλα τα χημικά τους περιορίζει σε λίγα μόλις χρόνια δουλειάς, με ένα υψηλό ποσοστό αναπτυσσόμενων καρκίνων των πνευμόνων, του στομάχου, του προστάτη, των όρχεων, των νεφρών, των αναπνευστικών οδών, του παγκρέατος, καθώς επίσης και ίκτερο, μυοσκελετικές ανωμαλίες και λευχαιμία

Το περισσότερο δέρμα προέρχεται από την Κίνα και την Ινδία, όπου οι νόμοι ευημερίας για τα ζώα και τους εργάτες είναι οι πιο ελαστικοί, και πολλοί εργάτες των βιομηχανιών είναι παιδιά. 

Το δέρμα ενθουσίαζε τους ανθρώπους για χιλιάδες χρόνια. Αλλά πριν βουλιάξεις σε ένα αναπαυτικό δερμάτινο κάθισμα, το ακατέργαστο δέρμα πρέπει να περάσει μέσα από πολλή δουλειά - τόσο για την επεξεργασία όσο και για την παραγωγή. Και αν δεν είμαστε σε θέση να ικανοποιήσουμε τις σημαντικές απαιτήσεις των καταναλωτών όπως η ανθεκτικότητα, η χρωματική επιλογή και η αντίσταση στη βρωμιά, αλλά επίσης να είμαστε σε θέση να προστατεύουμε το περιβάλλον ταυτόχρονα, τότε φυσικά έχουμε την ικανοποίηση μιας δουλειάς που έγινε πολύ καλά.   

Η βαναυσότητα θα σταματήσει μόνο όταν οι καταναλωτές όπως εσύ αρνηθούν να αγοράζουν ή να φορούν γούνα, δέρμα, και μαλλί. Με τόσες μοντέρνες εναλλακτικές επιλογές που υπάρχουν πια διαθέσιμες, δεν υπάρχει δικαιολογία να φοράτε δέρματα ζώων. 


ΔΕΝ ΕΞΕΛΙΧΘΗΚΑΝ ΟΛΟΙ.


Μεταφρασμένο άρθρο από το περιοδικό Infinity House

Γιατί Οι Vegans Δε Φορούν Μετάξι;


Είναι ξεκάθαρο στους περισσσότερους ανθρώπους γιατί οι vegans δεν τρώνε κρέας ή δε φορούν γούνα, αλλά το γιατί δε φορούν μετάξι είναι λιγότερο προφανές. 


Τι είναι το μετάξι;

Το ύφασμα από μετάξι φτιάχνεται από το μετάξι που κλώθεται από τους μεταξοσκώληκες όταν κατασκευάζουν τα κουκούλια τους στο στάδιο που είναι νύμφες, πριν γίνουν πεταλουδίτσες. Οι vegans δε φορούν μετάξι γιατί είναι ένα ζωικό προϊόν που παράγεται από την εκμετάλλευση ζώων. 


Πώς φτιάχνεται το μετάξι; 

Το μετάξι μαζικής παραγωγής φτιάχνεται από οικόσιτους μεταξοσκώληκες, σε εκτροφεία. Οι μεταξοσκώληκες, που βρίσκονται στο στάδιο της κάμπιας ακόμα, ταΐζονται με φύλλα μουριάς μέχρι να είναι έτοιμοι να φτιάξουν τα κουκούλια τους και να μπουν στο στάδιο της νύμφης. Το μετάξι εκκρίνεται σαν υγρό από δύο αδένες που βρίσκονται στο κεφάλι της κάμπιας. Ενώ είναι ακόμα στο στάδιο της νύμφης, ρίχνουν τα κουκούλια σε βραστό νερό, σκοτώνοντας τους μεταξοσκώληκες και ξεκινώντας τη διαδικασία του ξετυλίγματος των κουκουλιών για να παραχθεί η ίνα του μεταξιού.

Αν τους αφήσουν να αναπτυχθούν και να ζήσουν, οι μεταξοσκώληκες γίνονται πεταλουδάκια και μασάνε το κουκούλι τους για να βρουν διέξοδο και να φύγουν. Τα μασημένα κομμάτια του μεταξιού δίνουν πολύ κοντύτερα νήματα και είναι μικρότερης αξίας από τα ολόκληρα κουκούλια. Περίπου 15 μεταξοσκώληκες θανατώνονται για να παράγουν ένα γραμμάριο μεταξωτής ίνας, και 10.000 θανατώνονται για ένα μεταξωτό φόρεμα


Άλλες μέθοδοι παραγωγής μεταξιού.

Η μεταξωτή ίνα μπορεί επίσης να παραχθεί σκοτώνοντας του μεταξοσκώληκες ενώ είναι στο στάδιο της κάμπιας, αμέσως πριν αρχίσουν να φτιάχνουν το κουκούλι με την παραγωγή των δύο αδένων τους. Οι αδένες έπειτα τεντώνονται σαν μεταξωτές ίνες γνωστές ως έντερα μεταξοσκώληκων, και χρησιμοποιούνται κυρίως σα δολώματα ψαρέματος.

Μεταξοσκώληκας Samia Ricini.
Το μετάξι μπορεί επίσης να παραχθεί χωρίς να σκοτώνονται οι κάμπιες. Το μετάξι eri ή αλλιώς "το μετάξι της ειρήνης" παράγεται από τα κουκούλια των Samia ricini, έναν τύπο μεταξοσκώληκα που φτιάχνει ένα κουκούλι με ένα μικροσκοπικό άνοιγμα στο τέλος. Όταν μεταμορφωθεί σε πεταλουδάκι, βγαίνει από το άνοιγμα. Αυτός ο τύπος μεταξιού δεν μπορεί να τυλιχθεί σε κουβάρι με τον ίδιο τρόπο όπως το μετάξι Bombyx mori, και αντ' αυτού το ξαίνουν και το τυλίγουν όπως το μαλλί. Το μετάξι Eri αντιπροσωπεύει ένα πολύ μικρό μέρος της αγοράς μεταξιού. 

Κουκούλι και πεταλούδα Bombyx.
Άλλος τύπος μεταξιού είναι το Αhimsa μετάξι, που φτιάχνεται από τα κουκούλια των Bombyx πεταλούδων αφότου οι πεταλουδίτσες μασήσουν το κουκούλι τους για να βγούνε έξω. Εξαιτίας των μασημένων ινών, λιγότερο από το μετάξι μπορεί να χρησιμοποιηθεί για παραγωγή υφάσματος και το μετάξι Αhimsa στοιχίζει περισσότερο από το συμβατικό. "Ahimsa" είναι η Ινδική λέξη για τη "μη βία." Το μετάξι Ahimsa, παρόλο που είναι δημοφιλές στους Τζαϊνιστές, αντιπροσωπεύει ένα πολύ μικρό κομμάτι της αγοράς μεταξιού. 


Γιατί Οι Vegans Δε Φορούν Μετάξι;

Κουκούλι.
Οι Vegans προσπαθούν να αποφεύγουν να βλάπτουν και να εκμεταλλεύονται τα ζώα, που σημαίνει ότι δε χρησιμοποιούν ζωικά προϊόντα, συμπεριλαμβανομένου του κρέατος, των γαλακτοκομικών, των αυγών, της γούνας, των δερμάτινων, του μαλλιού και του μεταξιού. Οι μεταξοσκώληκες ρίχνονται στο βραστό νερό και θανατώνονται, και πιθανόν αυτό τους κάνει να υποφέρουν (δείτε παρακάτω). Ακόμα και με το μετάξι eri ή Αhimsa υπάρχει πρόβλημα επειδή περιλαμβάνει την εξημέρωση, την εκτροφή και την εκμετάλλευση ζώων.
Ενήλικες Bombyx.

Ενήλικες Bombyx μεταξοσκώληκες δεν μπορούν να πετάξουν επειδή τα σώματά τους είναι πολύ μεγάλα συγκρινόμενα με τα φτερά τους, και τα ενήλικα αρσενικά δεν μπορούν να φάνε επειδή έχουν ελλιπώς ανεπτυγμένα μέρη του στόματός τους. Παρόμοια με τις αγελάδες που εκτρέφονται για τη μεγιστοποίηση της παραγωγής κρέατος και γάλακτος, οι μεταξοσκώληκες εκτρέφονται για τη μεγιστοποίηση της παραγωγής μεταξιού, χωρίς να λαμβάνεται υπόψιν η ευζωία των ζώων. 

Για τους vegans, ο μόνος πιθανόν ηθικός τρόπος για να παραχθεί μετάξι θα ήταν να συλλέγονται τα κουκούλια από έντομα που βρίσκονται στη φύση μετά από την έξοδό τους όταν ενηλικιωθούν και δεν τα χρειάζονται πλέον. Άλλος ηθικός τρόπος για να φορά κανείς μετάξι θα ήταν να φοράει μεταξωτά είδη μόνο από δεύτερο χέρι, επαναχρησιμοποιούμενο μετάξι, ή παλιά ρούχα που αγοράστηκαν πριν κάποιος γίνει vegan.


Είναι τα έντομα αισθανόμενα;

Ενώ οι ειδικοί διαφωνούν σχετικά με το κατά πόσο ένα έντομα μπορεί να υποφέρει και να αισθάνεται πόνο, οι περισσότεροι αν μη τι άλλο αφήνουν ανοιχτό το ενδεχόμενο στο ερώτημα, και πιστεύουν ότι είναι πιθανό τα έντομα να αισθάνονται κάτι που θα ονομάζαμε πόνο εάν γνωρίζαμε πώς αισθάνεται ένα έντομο. Το νευρικό σύστημα ενός εντόμου είναι διαφορετικό από ενός θηλαστικού, αλλά είναι ένα νευρικό σύστημα που μεταβιβάζει σήματα από ερέθισμα και προκαλεί το έντομο να απαντά στο ερέθισμα , ακριβώς όπως κάνει το ανθρώπινο νευρικό σύστημα. Αποφεύγουν τις δυσάρεστες καταστάσεις, είτε είναι κάποιο αρπακτικό είτε ανυπόφορη ζέστη. Όπως έγραψε ο Alan Dawrst, παραφράζοντας τον Alun Anderson, αρχισυντάκτη στο New Scientist, "Απλά μελετώντας την ανθρώπινη νευροφυσιολογία απ'έξω, θα συμπεραίναμε ότι οι άνθρωποι έχουν συνείδηση; Ή θα καταλήγαμε στο ότι απλά εκτελούν απαντήσεις στα ερεθίσματα χωρίς επίγνωση;"

Ενώ η Debbie Hadley, στο About.com Οδηγό για τα έντομα, καταλήγει στο ότι τα έντομα δεν αισθάνονται πόνο, τουλάχιστον όχι με τον ίδιο συναισθηματικό τρόπο που οι άνθρωποι βιώνουν τον πόνο, πιστεύει ότι τους αξίζει ανθρώπινη μεταχείριση. 

Ακόμα και αν τα έντομα δεν αισθάνονται πόνο όταν τα ρίχνουν στο βραστό νερό, ένας θάνατος χωρίς πόνο, εξακολουθεί να είναι θάνατος. Οι πολέμιοι της θανατικής ποινής δεν επικεντρώνονται στον πόνο και το βασανισμό που περιλαμβάνει η διαδικασία, αλλά στην απώλεια της ζωής, που από μόνη της είναι η απόλυτη απώλεια. 

Ανεξάρτητα από το βαθμό στον οποίο τα έντομα είναι αισθανόμενα, συνειδητά ή συναισθηματικά, η αποφυγή του μεταξιού είναι ένα πολύ μικρό βήμα στο να αποτρέψουμε χιλιάδες ζώα από πιθανό βασανισμό και σίγουρα θάνατο. 

Δε θα έπρεπε να εξαιρούμε τα έντομα από την ηθική και το σεβασμό μας, απλά επειδή η γνώση μας γι' αυτά τα μικροσκοπικά πλάσματα είναι ατελής. Το να είσαι vegan σημαίνει να ενστερνίζεσαι μια παγκόσμια οπτική που είναι εντελώς διαφορετική από την επικρατούσα θεωρία ότι τα άλλα πλάσματα υπάρχουν απλά για να ικανοποιούν τις ανθρώπινες επιθυμίες. Η πραγματικότητα είναι ότι δε χρειάζεται να εκμεταλλευόμαστε τα έντομα, και δεν υπάρχει δικαιολογία να τα χρησιμοποιούμε σαν πηγές για δικές μας χρήσεις.


Μεταφρασμένο άρθρο από Animal Rights και Gentle World.


Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...